ملودی

در هياهياهوهوي بود و نبود ماهی گُلی و تُنگٍ پر حاشیه اش وسط سفره ی هفت سين هم که باشی ، یک کاره آدم دیگری میشوی عشق را منظومه میکنی ودلتنگي را مثنوی . دیوانی میشوی پر از قصیده ي سکوت ، امشب من از نهایت عشق حرف میزنم امشب من از غایت باران خطوط حامل نفس هایم را به نت دوحرفيه شعر هایم میرسانم تا با گام هایش سازی خوش شود بر شعر ناخوش ما ... پ.ن برگی دیگر ،شعری دیگر ،بازخوانیه شعر هایی که قبلا برایت گفته ام مرا پایبندتر میکند ، شاید تو بگویی آشفتگی اما من اسمش روميزارم اصالت عشق، اگر یار به من ننگريست عیب ندارد من عاشق میمانم و از من افسانه ایی خواهد ماند...